news letter

De tonijn wordt duur betaald & Ouwe rotten 3

Radio Doc

NPS, RVU, VPRO

In deze aflevering de lange documentaire 'De tonijn wordt duur betaald' en de minidoc 'Ouwe rotten'. Over de tonijn: veel culinair specialisten, Japanners en niet-Japanners, koesteren de goddelijke smaak van de blauwvintonijn. De vis behoort tegelijkertijd tot de meest bedreigde diersoorten. Valt de blauwvintonijn nog te redden?

De tonijn wordt duur betaald

Veel culinair specialisten, Japanners en niet-Japanners, koesteren de goddelijke smaak van de blauwvintonijn. De vis behoort tegelijkertijd tot de meest bedreigde diersoorten. Valt de blauwvintonijn nog te redden?

Op haar zoektocht belandt Bianca Tan in het zuidwesten van Spanje, waar de oudste nog levende tonijnvis traditie, de Almadraba, op sterven na dood is. Net als de vis zelf. Met medewerking van Steven Adolf, auteur van het boek Reuzentonijn, waarin het onder meer gaat over hoe illustratief de vis is geworden voor de vernietiging van het zeemilieu en voor onze beperkingen om de natuur op een duurzame manier te beheersen.

Regie: Bianca Tan, VPRO, 2010

Ouwe rotten

Een serie gesprekken met hoogleraren die ook na hun pensioen het onderzoeken niet kunnen laten. Deze week: Gevormd in een mannenwereld: Nel Velthorst. Nu zijn er al niet veel meiden die een exact vak gaan studeren, maar toen Nel Velthorst begon, was ze de enige. Cliché, maar waar. Het was het overweldigende enthousiasme van die ene, leuke leraar op de middelbare school dat Nel Velthorst (75) ertoe dreef scheikunde te gaan studeren. Tussen de jongens. Meisjes hielden blijkbaar niet zo van het exacte vak. Drie jaar boven en drie jaar onder Nel zat geen enkel meisje. Gevormd in een mannenwereld dus. “En dat is goed gegaan, mag ik wel zeggen”, zegt de emeritus-hoogleraar lachend.

Uiteindelijk werd ze de eerste vrouwelijke hoogleraar in een exacte wetenschap aan de Vrije Universiteit (VU) in Amsterdam. “En daarbuiten waren er ook niet veel vrouwelijke profs”, weet Velthorst.

Nu is Velthorst nog pakweg drie dagen in de week op de VU te vinden. Vorig jaar was ze er zelfs vijf dagen, want toen werkte ze aan een boek over 75 jaar scheikunde aan de Amsterdamse universiteit. Dat soort werk is ook wat ze nu, tijdens haar ‘post-carrière’ graag en vooral doet: het promoten van haar favoriete bèta-vak. “Ik vind het belangrijk om te vertellen wat scheikunde inhoudt en wat het belang ervan is voor de maatschappij. Scheikunde draait namelijk niet alleen om knallen en explosies, hoewel veel mensen dat denken.”