Melancholisch, nieuwsgierig en bevragend. De films van Heddy Honigmann - de grande dame van de Nederlandse documentaire - zijn altijd verrassend. Ze schuwt geen zware thema's als ouderdom, trauma of migratie. Haar werk zit vol levenskracht, verwondering en nodigt uit het leven op een nieuwe manier te zien.

#1 Buddy

Documentaire over zes bijzondere honden die speciaal zijn opgeleid om hun eigenaars te helpen in een leven dat niet altijd makkelijk is. Dankzij de vaardigheden van hun honden zijn de baasjes echter zo onafhankelijk als mogelijk. Buddy is een ode aan de vechtlust van de hoofdpersonen en een liefdesportret van de diepe band tussen mens en hond.

#2 100UP

In Nederland wonen momenteel zo'n 2.000 honderdplussers en dat aantal blijft stijgen. Maar hoe doe je dat: gezond en zinvol honderd worden? Een kleurrijke verzameling van honderdplussers licht een tipje van de sluier op. Een documentaire over de filosofie van goed oud worden, de zin van het leven en de strijd tegen de tijd.

#3 No Hay Camino

Autobiografische documentaire van gerenommeerd regisseur Heddy Honigmann, waarin zij met o.a. haar zus en vriendin Kristien Hemmerechts terugblikt op haar familiegeschiedenis. 

Ze reist ervoor naar Peru, het land waar ze opgroeide en de documentaireklassieker Metaal en Melancholie maakte. Daar deelt ze herinneringen met oude vrienden, ontmoet ze mensen die ze een stem gaf in haar documentaires en bezoekt ze de plek waar het allemaal begon, haar geboortehuis. Alles onder het motto No hay camino - Er is geen weg, je maakt de weg al wandelend.

#4 Crazy

Documentaire over de herinneringen van een aantal Nederlandse blauwhelmen aan verschillende oorlogsgebieden: herinneringen die onlosmakelijk verbonden zijn met bepaalde muziek die hen troost gaf in den vreemde. De film maakt een reis langs Libanon, Cambodja en ex-Joegoslavië - om te eindigen bij Srebrenica in 1995.

Ondersteund door homevideo's, foto's en archiefmateriaal, vertellen de soldaten hun vaak verbijsterende verhalen over verantwoordelijkheid, ontsteltenis, angst, liefde, totale onmacht en de dood. Werden er vroeger in oorlogsgebieden live optredens georganiseerd om de soldaten te troosten en moed in te spreken, tegenwoordig beschikt iedereen over hedendaagse apparatuur als discmans die de plaats hebben ingenomen van de podia.

#5 El Olvido

Heddy Honigmann schetst in 'El Olvido' een indringend portret van de talloze inwoners van Lima die aan de onderkant van de samenleving leven. Straatkinderen, zwervers, obers en kleine middenstanders komen aan het woord en vertellen aan de hand van persoonlijke anekdotes de hele politieke geschiedenis van Peru.

In Lima is het leven de laatste decennia alleen maar slechter geworden, is de strekking van El Olvido. Omdat het lot van de acht miljoen inwoners van Lima volgens Honigmann niemand iets kan schelen, heet de film El Olvido: de vergetelheid.Ondanks de misère en het verdriet, heeft Honigmann ook oog voor de poëzie en humor in hun verhalen en brengt zij zodoende een eerbetoon aan haar geboorteland.

#6 Om de wereld in 50 concerten

In 2013 reist het Koninklijk Concertgebouworkest de hele wereld rond om hun 125-jarig bestaan te vieren: vijftig concerten gaf het orkest maar liefst, verspreid over zes continenten. 

In de documentaire zien we de muzikanten en de concertgangers van de unieke wereldtour van het Koninklijk Concertgebouworkest. De wereldtour is niet alleen een reis rond de wereld, maar ook een reis naar het hart van de klassieke muziek. Ongebonden passie en liefde brengt muzikanten en concertgangers samen. Heddy Honigmann laat zien hoe het Koninklijk Concertgebouworkest de harten verovert van allerlei culturen. De documentaire toont de kern en de kracht van muziek die onverwachte emoties kan oproepen.

#7 Forever

Documentaire over de vitale kracht van kunst, over een plek waar schoonheid eeuwig voortleeft, waar liefde en dood samenleven: de Parijse begraafplaats Père-Lachaise. Onder de grond van één van 's werelds mooiste begraafplaatsen - het beroemde Père-Lachaise - ligt een indrukwekkend gezelschap van kunstenaars uit diverse windstreken en tijdperken zij aan zij. Sommigen - zoals Piaf, Proust en Chopin - worden vele jaren na hun dood nog altijd aanbeden. Anderen lijken haast vergeten, of worden slechts bezocht door een enkele liefhebber. Vechtend tegen de vergetelheid en de grilligheid van de geschiedschrijving leven zij voort in de bewondering van de levenden.