De een roept dat we in deze coronacrisis meer naar elkaar omzien dan ooit. De ander vindt dat het juist nu pijnlijk duidelijk wordt hoe individualistisch we zijn. Wat jouw mening ook is, na dit lijstje kijk je er misschien heel anders naar. Veertien films vol liefdevolle dochters, vriendelijke buren en eindeloos geduldige ouders.

Voor jou wil ik zijn

Janine is één van de meer dan vier miljoen Nederlanders die structureel mantelzorg verlenen. In haar geval intensief en gecompliceerd. Albert-Jan leeft in zijn eigen wereld en kan niet praten. Daarom moet Janine regelmatig belangrijke beslissingen nemen zonder precies te weten wat er in hem omgaat.

Als het coronavirus Nederland bereikt en de woongroep van Albert-Jan wordt afgesloten van de buitenwereld, wordt het haar te veel. De zussen zijn afhankelijk van de begeleiding om met hun broer te communiceren. Met Albert-Jan zelf gaat het tijdens de lockdown verrassend goed, wat weer nieuwe vragen oproept. Hoe hard heeft hij zijn zussen eigenlijk nodig?

Regie: Marinka de Jongh

Samen

Hoe zou je reageren als je te horen krijgt dat je ongeneeslijk ziek bent?
Als filmproducent Kees Rijninks, de echtgenoot van filmmaker Carmen Cobos, gediagnosticeerd wordt met de ziekte van Parkinson, stort hun wereld in. Na maanden van verdriet, woede en ontkenning proberen zij nu de balans in hun leven terug te vinden. In 'Samen' volgen zij een jaar lang een groep ongeneeslijk zieke patiënten, hun partners en hun neuroloog.

Regie: Carmen Cobos

Oma en Chris en de rode auto

Filmmaker Ingrid Kamerling, die eerder indruk maakte met een documentaire over de zelfmoord van haar zusje, richt de camera deze keer op haar 94-jarige oma Hildegard en haar dertigjarige neef Chris. Beiden geloven dat niets onmogelijk is in het leven en ze zijn enorm reislustig. Chris kreeg als kind de diagnose autisme en woont begeleid. Hij zorgt drie dagen per week voor zijn oma. Tegen het advies van de familie in, neemt hij haar mee op hun laatste reis naar Luxemburg. Een liefdevol portret van twee dierbaren die elkaars gebreken waarderen.

Regie: Ingrid Kamerling

Het beste voor Kees

De 49-jarige Kees Momma is autistisch. Dagelijks heeft hij te maken met angsten en obsessies die hem kwellen. Het is zijn moeder die hem rustig krijgt. Kees moet er niet aan denken hoe het met hem verder moet als zijn ouders ziek worden of zelfs komen te overlijden. Waar moet hij dan heen? Het wonen tussen andere mensen met een beperking ziet hij niet zitten: ‘Ik wil niet geconfronteerd worden met de gebreken die ik zelf ook heb.’ Maar wat gebeurt er met Kees als zijn ouders, inmiddels 80 en 83 jaar oud, niet meer voor hem kunnen zorgen?

Regie: Monique Nolte

Vader in de tuin

Opa Koos (89) is weduwnaar en woont nog zelfstandig, maar hij vereenzaamt en zijn gezondheid gaat achteruit. Hij wil zijn laatste jaren niet in een verpleeghuis slijten. Schoondochter Anita oppert dat hij bij hen in de tuin mag komen wonen. Op een dag wordt er een gloednieuwe kantenklare mantelzorg-woning in de tuin getakeld.

Regie: Frans Bromet

Goede buren

Als de Rotterdamse Bep de Bruin na 10 jaar dood in haar woning wordt gevonden, is de stad in shock. Hoe was het mogelijk dat niemand haar had gemist? Daarop besluit de gemeente maatregelen te nemen en start een campagne tegen eenzaamheid. De invoelende Ada (59) en haar nuchtere overbuurvrouw Wilma (70) twijfelen geen moment en worden vrijwilligers. Samen leggen ze huisbezoeken af, op zoek naar eenzame, hulpbehoevende ouderen.

Regie: Stella van Voorst van Beest.

De wereld van Puck

Als dochter Puck tijdens een normale bevalling wordt geboren, ontstaat er bij iedereen een unheimisch gevoel. Er is iets aan de hand met haar, maar wat? Pas na negen maanden stelt een geschrokken kinderarts de diagnose: Puck is zwaargehandicapt.

Vanaf de zwangerschap filmt vader Gert-Jan zijn vrouw, zoons en dochter. Omdat Puck niet kan praten, interviewt het gezin elkaar over de worstelingen en spanningen die de komst van Puck met zich meebrengt.

Regie: Gert-Jan de Vries

Moeder aan de lijn

Elien, Carin en Hanna zorgen, naast hun eigen gezin en drukke levens, voor hun ouder wordende moeders. Dit doen ze uit liefde, maar soms zorgt plichtsbesef voor spanning en frustratie. Terwijl zij wassen, kleden, voeden en verzorgen, verliezen hun moeders steeds meer de grip op het leven. De rollen van ouder en kind draaien op deze manier genadeloos om. Een intieme blik op de mantelzorg, wanneer drie dochters hun eigen leven noodgedwongen in de parkeerstand zetten.

Regie: Nelleke Koop

Wei. Zorgen voor pap

Filmmaker Ruud Lenssen volgt zijn vader Jac nadat hij de diagnose dementie heeft gekregen. Terwijl Jac vasthoudt aan zijn idyllische wei, worstelt moeder Ria met haar rol als mantelzorger. Ondertussen komt een onvermijdelijk afscheid steeds dichterbij.

Wei. Zorgen voor pap toont de impact van dementie op een gezin. Ruud Lenssen (34) filmde zijn ouders gedurende de laatste twee jaar die zijn vader nog thuis kon wonen. Lenssens werkwijze levert een zeer intieme film op waarmee hij de worsteling rondom dementie en mantelzorg bespreekbaar wil maken.

Regie: Ruud Lenssen

Een nieuwe morgen

Rust en regelmaat bepalen het bestaan van de bewoners van het verzorgingshuis Tuindorp Oost in Utrecht. Maar als door bezuinigingen steeds meer kamers leeg komen te staan, worden studenten uitgenodigd om tussen de ouderen te wonen. Zij staan namelijk te springen om een woning in het drukke Utrecht, maar het contact tussen jong en oud blijkt al snel niet zo vanzelfsprekend.

Regie: Kim Brand

Het leven gaat niet altijd over tulpen

De familie Schouten, bestaand uit vader, moeder, twee zonen en twee dochters, barst van de plannen en ambities. Dat werpt zijn vruchten af. Ook op het gebied van sport: de jongste dochter Irene en de oudste zoon Simon gelden als grote schaatstalenten. Dus het gaat in dit gezin zeker niet alleen maar over tulpen. Wel over hard werken. En over hard trainen.

En over moeder. Anderhalf jaar geleden kreeg zij een hersenbloeding. De dokters gaven geen cent voor haar herstel. Maar de Schoutens zouden de Schoutens niet zijn als ze het hierbij lieten zitten. Met zijn allen zorgen ze voor de vrouw die ooit voor hun allemaal zorgde. Elke vorm van vooruitgang wordt gevierd als een overwinning. '

Regie: Barbara Makkinga
 

Mama mania

Terwijl ze balanceert op het randje van een manie, raakt de moeder van jonge maker Vincent Sparreboom verwikkeld in een verdachte internetrelatie. Vincent neemt de rol van beschermende ouder op zich wanneer hij ontdekt dat zijn moeder te maken heeft met een datingscam. In de Makers van Morgen-film 'Mama mania' worden de omgekeerde rollen van ouder en kind op ontnuchterende wijze zichtbaar.

Regie: Vincent Sparreboom

 

Mother

Een uniek verzorgingshuis in de Thaise stad Chiang Mai biedt 24/7 dag zorg aan Europeanen met Alzheimer. De bewoners worden er, in de laatste fase van hun leven, door Thaise verzorgers intensief en liefdevol begeleid. De consequentie hiervan is wel dat de familie van deze ‘patiënten’ hen niet of nauwelijks meer ziet. Hoe zorgen we voor onze ouders als we dat zelf niet kunnen, of als het systeem in ons land deze zorg niet voldoende aanbiedt?

Regie: Kristof Bilsen

 

Zie je me, hoor je me

Regisseur Anne-Marieke Graafmans kwam vaak in Het Hendrickszhuys, een verpleeghuis in Amsterdam, in haar andere beroep als Physician Assistant. Toen plotseling de deuren sloten zag ze dat er isolement dreigde voor de bewoners. Ze zocht en vond een oplossing in de vorm van een ‘Skypekar’: een kar met een grote monitor, een computer en een webcam. Hiermee werd het voor de bewoners mogelijk via Skype op een veilige manier contact te houden met de buitenwereld. De intieme, soms grappige, maar ook pijnlijke gesprekken tonen een bijzondere inkijk in dit verpleeghuis tijdens de eerste coronagolf.

Regie: Anne-Marieke Graafmans