The ghosts in our machine

The ghosts in our machine

Sommige films blijven onterecht onderbelicht tijdens IDFA. Zo ook 'The ghosts in our machine', een in het buitenland gelauwerde documentaire over de getalenteerde fotograaf Jo-Anne McArthur, die indringende en hartverwarmende portretten van dieren maakt. Hoewel mensen vol lof zijn over haar werk, worstelt ze om haar foto's gepubliceerd te krijgen.

★★★★☆

Door Patricia Beekelaar
Jo-Anne heeft daar wel een verklaring voor: mensen vinden de beelden simpelweg te moeilijk. Want eenmaal geconfronteerd met beelden van dieren in laboratoria, of in de bont- of vleesindustrie, komt het ongemakkelijke besef dat wij medeverantwoordelijk zijn voor de situatie waarin deze dieren worden gehouden.

Dat weten ook de media, die zich daarom terughoudend opstellen als het gaat om dergelijke onderwerpen. Verwacht echter geen gruwelijke foto's in deze documentaire. De film is juist zeer toegankelijk voor een groot publiek. Jo-Anne's foto's zijn ware kunstwerken van een ontroerende schoonheid. Het zijn portretten van individuen, met veel nadruk op hun ogen. Daardoor maak je een directe connectie met het dier.

Dit effect is precies wat Jo-Anne voor ogen heeft, maar wat haar werk tegelijkertijd zwaar maakt. Ze noemt zichzelf een oorlogsfotograaf, die de oneerlijke strijd van dieren vast legt. De militaire operaties ze soms moet uitvoeren om haar portretten te kunnen maken, onderstrepen deze titel nog maar eens.

Net als bij menig oorlogsfotograaf gaat het werk haar niet in de koude kleren zitten. Om bij te komen van de heftige dingen die ze ziet, gaat ze regelmatig op bezoek bij een opvang voor landbouwdieren, een idyllische, haast hemelse plek om bij weg te dromen.

Dat IDFA deze documentaire een plek heeft gegeven in de programmering is meer dan verdiend. Het gepassioneerde verhaal van Jo-Anne en alle anderen die zich inzetten voor een waardig leven voor dieren is inspirerend, hoopgevend en prachtig in beeld gevangen door regisseur Liz Marshall.

Meer fotografie