Gold

Gold

De Nederlandse overlegcultuur levert vooral compromissen op, maar soms ook teamsucces, zo blijkt na het zien van ‘Gold’ van Niek Koppen. In zijn film volgt Koppen de Nederlandse hockeydames in aanloop naar het wereldkampioenschap van 2006 in Madrid. Een document vol ruzies, tranen, teleurstellingen en euforie.

★★✩✩✩

Door Micha Peters
Trainingen, uitstapjes, wedstrijden, conflicten en teambesprekingen; steeds is er een cameralens bij die alles volgt. Zo blijkt dat het leven van topsporters niet erg spannend is. Eten, trainen, rusten, kibbelen, slapen. Dat is het wel zo’n beetje. Maak daar maar eens een opwindende film van.

Coach Marc Lammers is de hoofdpersoon van de documentaire. Hij is de enige die de kijker wat beter leert kennen. Zo heeft hij vrouw en kinderen en, tot halverwege de film, een konijn. Op trainingsstage in het buitenland krijgt Lammers tijdens een telefoongesprek met een van zijn kinderen te horen dat het arme beestje is komen te overlijden. Maar het konijn heeft niet geleden tijdens de gang naar het hiernamaals. ‘Dus dan is het niet zo erg.’

Verder veel met zichzelf worstelende jonge meiden. En maar overleggen. Met elkaar, met de coach, met de dokter of met de fysiotherapeut, er kan niet genoeg gepraat worden. Het collectief van blonde paardenstaartjes staat in de film symbool voor het poldermodel. 'Nederlandse overlegcultuur', aldus Lammers. Bij vlagen drijft het hem tot wanhoop. ‘Je geeft vertrouwen en je zegt dat ze goed zijn, en dat ze daarom in het Nederlands team zitten en dan moet je nog een keer praten. Hoe vaak moet je nog praten?’

Er wordt heus wel eens geschreeuwd en gehuild, maar ruzies worden later uitgebreid uitgepraat. Het levert misschien niet de meest spannende scènes op, de aanpak werkt wel. De documentaire heet niet voor niets Gold.

Meer sport