Wim van der Aar, VPRO, 2012

De Van Waveren tapes

VPRO

Wim van der Aar, VPRO, 2012

De Van Waveren tapes

VPRO

Wim van der Aar vindt op het Waterlooplein een tas vol geluidsbanden. De tapes blijken telefoonopnames te zijn die Guido van Waveren van eind jaren zestig tot eind jaren zeventig zelf heeft opgenomen.

Door zijn gesprekken met familie, (vroegere) vriendinnen en instanties komen we stukje bij beetje meer te weten over zijn persoonlijkheid en zijn leven. Het levert een beeld op van een van oorsprong machtige en vermogende familie, die steeds excentrieker is geworden.

Tot zijn vijfentwintigste woont Guido bij zijn ouders in Heemstede, in het overwoekerde en vervallen ouderlijk huis dat door zijn moeder, die architect was, is ontworpen. In 1969 verhuist hij naar Amsterdam, waar hij leeft van een toelage van de familie.

Guido probeert zijn verknipte jeugd door telefoongesprekken te ontrafelen en hij is voortdurend op zoek naar antwoorden en rechtvaardiging. De tapes fungeren eigenlijk als een soort gesproken dagboek en zo is het voornamelijk een zoektocht naar hemzelf, tegen de achtergrond van de jaren zeventig van vrije liefde en experimentele therapieën.

Van der Aar blijft in de film zo dicht mogelijk bij Guido en de geluidstapes en ontwart zo een intrigerende familiegeschiedenis en bewogen levensverhaal.