Astrid Bussink, NTR, 2012

Poule des doods

VPRO

In Amsterdam vinden jaarlijks zo’n vijftien uitvaartdiensten plaats in grote leegte. Dat gebeurt wanneer de gemeente de identiteit van de overledene niet heeft kunnen achterhalen of naaste familie en vrienden ontbreken.

Dit gegeven motiveerde dichter F. Starik tot de oprichting van de Poule des Doods. Beurtelings met andere dichters begeleidt hij de eenzaam overledene naar het graf met een op maat geschreven gedicht. Regisseur Astrid Bussink bezocht voor de documentaire Poule des doods de huiskamers van deze overleden mensen, sprak met de dichters en volgde een aantal van deze eenzame uitvaarten.

De groep dichters, onder wie Menno Wigman, Neeltje Maria Min, Ingmar Heytze, Bart Chabot en Maria Barnas, opereert in verschillende Nederlandse steden. Deze documentaire volgt drie Amsterdamse dichters. We zien hoe medewerkers van de gemeente alle noodzakelijke regelingen treffen en hoe het uitvaartcentrum de muziek, kist en het lichaam verzorgen. We zijn getuige van de voorbereidingen van de dichters, die ieder op een eigen wijze hun voordracht op de begraafplaats of het crematorium vorm geven. Wat schrijf je voor iemand die je niet hebt gekend?

De foto's van achtergebleven spullen en de interieurs van de kamers spreken tot de verbeelding maar er is vaak weinig informatie waardoor niet duidelijk wordt hoe de overledene in zijn eenzame positie terecht is gekomen. De dichter kan niet anders dan interpreteren en dichten. Poule des doods zet op beeldende wijze aan tot filosofische overpeinzingen over leven en dood, geluk en eenzaamheid.