Zes Weken Modder | Uit Koloniale Kelders - Deel 2

Radio Doc

NTR

Zes Weken Modder | Uit Koloniale Kelders - Deel 2

Radio Doc

NTR

In de kletsnatte septembermaand van 2015 besluiten honderdtwintig gegoede burgers plotseling huis en haard te verlaten om op een braakliggend terrein in Amsterdam-Noord te gaan kamperen. Ze staan er zes weken. In de modder. Zonder enige voorziening. Collectieve gekte? En het tweede deel van de korte documentaire van Marten Minkema over het Africamuseum in Tervuren.

Zes Weken Modder

In de kletsnatte septembermaand van 2015 besluiten honderdtwintig gegoede burgers plotseling huis en haard te verlaten om op een braakliggend terrein in Amsterdam-Noord te gaan kamperen. Ze staan er zes weken. In de modder. Zonder enige voorziening.

Collectieve gekte? Neen, het is de wachtrij voor de aanschaf van een vrij kavel; een uiterst gewild stuk grond, vlakbij het centrum van Amsterdam, waarop, geheel naar eigen inzicht, een huis gebouwd kan worden.

Deze kavelcamping, waar de bewoners uit het niets een mini-staatje bouwden, is het onderwerp van de nieuwste radiodocumentaire van Jan Maarten Deurvorst.

De kavelcamping leverde ongewild een uniek sociaal en democratisch experiment op. Een Utopia, zonder camera’s. Er waren grote kampvuren. Eritrese vluchtelingen kwamen koken. In de circustent maakten bewoners theater. Maar gaandeweg werd de sfeer grimmiger. Er was een vechtpartij en bewoners probeerden elkaar te betrappen op overtredingen van de gemaakte regels. Het gerucht ging dat de gemeente de kavelcamping zou ontruimen vanwege de openbare orde. Om de onrust te bezweren werd het algemeen stemrecht vervolgens afgeschaft door de campingraad.

Inmiddels wonen de kampeerders in riante zelfontworpen huizen. Hoe kijken zij terug op de kavelcamping? Bracht dit het slechtste naar boven in de mens of hebben de ontberingen er juist voor gezorgd dat zij nu met elkaar een uitzonderlijk hechte buurt vormen?

Uit Koloniale Kelders - Deel 2: Terug naar de bron

In Duitsland, Frankrijk, België en Nederland; overal in Europa klinkt de roep steeds harder om koloniale roofkunst terug te geven aan de landen van herkomst. Hoogste tijd zou je zeggen, het Westers koloniaal tijdperk is al heel lang voorbij.

Waarom liggen al die buitgemaakte beelden uit Afrika en Indonesië eigenlijk nog hier, na al die jaren? Waarom gaat de restitutie zo traag? En als die straks toch vaart krijgt, wat betekent dat voor onze etnografische musea? Stromen die helemaal leeg, of valt dat wel mee?

Marten Minkema legt de vinger aan de pols van de nieuwe tijd in het
Belgische Africa Museum, bij het Museum Volkenkunde in Leiden en
spreekt ook met expert teruggave-beleid Jos van Beurden.