VPRO’s De beloften volgt al sinds 2017 de lange weg van een tien beloftevolle jonge topsporters. De weg naar de top is lang en ligt bezaaid met hobbels. De lijn tussen succes en falen is soms flinterdun. In de vijfdelige docuserie De beloften zien we zeven van hen.

De serie De beloften gaat over volwassen worden, over ambities en groots dromen. Een universeel verhaal over vallen én weer opstaan. Volg zeven jonge topsporters terwijl ze een plekje proberen te behalen op de Olympische Spelen in Tokyo.

Regie: Victor Vroegindeweij & Xena Maria Evers
Omroep: VPRO

'Dat Olympisch goud is een droom'

In gesprek met Anky van Grunsven over haar ervaringen met de Olympische Spelen

Tekst: Anna Tuinhout

In de vijfdelige docuserie De beloften zien we zeven veelbelovende jonge topsporters. De serie gaat over volwassen worden, over ambities en groots dromen. Een universeel verhaal over vallen én weer opstaan. De sporters zijn vier jaar lang gevolgd op hun weg naar de Olympische Spelen. 2Doc.nl sprak met dressuuramazone Anky van Grunsven over haar ervaringen met de Olympische Spelen. Hier won ze drie keer Olympisch goud. Hoe voelde het om de eerste keer goud te winnen? En wat wil ze aan de jonge beloften meegeven?

In de serie zie je dat de zeven beloften sociale dingen (alcohol drinken, feesten) ‘opgeven’ voor de topsport. Allemaal met als doel om naar de Olympische Spelen te mogen. Welke dingen vond jij het lastigste om op te geven en hoe ging je daar mee om?
‘Ik vind het raar als iemand denkt dat ‘ie iets opgeeft, want dat is niet zo. Als je liever naar feestjes gaat, dan moet je die sport niet doen. Ik koos voor mijn sport omdat ik dat het leukst vond om te doen. Dan geef je toch niks op?’ 

‘Ik hou zelf wel van een feestje en Ik wist ook dat als de Olympische Spelen voorbij waren dat ik daarna los kon gaan. Je kan je momenten kiezen. Ik had bepaalde periodes wedstrijden en bepaalde periodes wat meer tijd voor een gezellig feestje of vrienden. Mijn vrienden begrepen ook goed dat ik niet elk moment mee kon en dat er later wel weer tijd voor leuke dingen zou zijn.’

‘Mijn sport kan je best lang blijven bedrijven, maar dat geldt niet voor alle sporten. Het is maar een korte periode in je leven en je maakt zoveel bijzondere dingen mee die andere mensen echt niet meemaken die ik leuker vind dan een feestje. Je moet gewoon keuzes maken voor de dingen die jij belangrijk vindt.’

Wat betekenen de Olympische Spelen voor jou? Hoe staat die wedstrijd in verhouding tot andere wedstrijden die je hebt gedaan?
‘De eerste keer was in 1988 in Seoul. Ik was toen best een lange periode van huis: drie weken. Ik wilde absoluut niet alleen gaan, dus toen ging mijn vader met mij mee als verzorger van mijn paard. Dat vond ik wel fijn. 

‘Het leuke aan wonen in een Olympisch dorp vond ik dat ik veel atleten tegenkwam. Ook uit m’n eigen sport. Dat is een hele bijzondere en overweldigende ervaring. Daar kan geen enkele andere wedstrijd tegenop.’

Hoe is het om na jaren trainen maar één presteermogelijkheid te hebben? Hoe ga je met die druk om?
‘Ik denk dat sommige mensen te veel druk op zichzelf leggen, omdat ze denken dat ze daar beter moeten presteren. Je bent gekwalificeerd op grond van wat je kan, dus als je op de Olympische Spelen doet wat je kan, dan is dat al heel goed. Je kan hooguit zo goed presteren als dat je al een keer hebt gedaan, dus het heeft geen zin om “beter te presteren”. Bij mij lukte het de eerste keer niet eens om te laten zien wat ik dat hele jaar had gedaan. Het was gewoon slecht. Toen zat ik wel even in de put, maar dat hoort erbij. De gedachte dat ik het niet expres had gedaan en dat ik toch maar mooi op de Olympische Spelen stond, hielp mij. Ik was goed genoeg geweest om gekwalificeerd te worden. En ik besloot dat ik het de volgende keer gewoon beter ging doen.’

De tekst gaat verder onder de foto.

‘Ik denk dat sommige mensen te veel druk op zichzelf leggen, omdat ze denken dat ze daar beter moeten presteren'

Hoe voelde het toen jij je eerste gouden medaille om kreeg tijdens de Olympische Spelen van 1992?
‘Dat Olympisch goud is een droom, maar ik had mezelf voorgenomen dat het me niet uitmaakte of ik goud of zilver of brons haalde, zolang ik mijn eigen prestatie maar goed vond. Toen ik uiteindelijk goud won, was dat een sprookje wat uitkwam. Het was extra speciaal, omdat het de laatste kans was om met Bonfire goud te behalen daarna ging hij met pensioen.’

Wat ik lastig vond, is dat je het niet direct kunt vieren dat je goud hebt gewonnen. Je krijgt eerst een dopingcontrole en daarna ga je direct naar de pers. De mooiste momenten vond ik wel de prijsuitreiking en de dag erna: toen ik in de stal stond en wist: ‘we hebben het gewoon in de pocket’. 

Hoe kijk je terug op de tijd dat je naar de spelen toewerkte?
‘In het jaar voor de Olympische Spelen had ik best veel stress. De voorbereiding op de Spelen is redelijk extreem; je hebt steeds de kwalificaties en je moet trainingen en wedstrijden goed plannen. Ik wil iedereen aanraden om plezier te hebben van het traject want na de stress komen ook de leuke dingen.’

Had jij het alles ook waard gevonden als je niet zo in de prijzen was gevallen? 
‘Ja, want ik vind dit het leukste wat er is. Ik vind het heerlijk dat mijn sport mijn leven structuur geeft. Vierentwintig uur per dag ben ik bezig met de paarden, met trainen en met mijn eigen lijf. Je moet heel wat voor de Olympische Spelen over hebben, maar als het je passie is, heb je alles ervoor over en dat heb ik.’

Wat wil je deze jonge beloften meegeven?
‘Doe wat je kan en verwacht niet dat je op de Olympische Spelen beter gaat zijn dan tijdens de training. Vaak zorgt die druk er tijdens de Olympische Spelen juist voor dat je minder goed presteert. Je moet gewoon al trots zijn als je jezelf hebt gekwalificeerd.’

‘Doe wat je kan en verwacht niet dat je op de Olympische Spelen beter gaat zijn dan tijdens de training'

Meer sportdocumentaires