Woensdag 1 april, 22:50u, NPO 2

The Changin' Times of Ike White

VPRO

'Changin' Times' (1974) van Ike White is het eerste album ooit dat werd opgenomen binnen een gevangenis. Maar wie is Ike White precies?

Changin' Times, uitgebracht in 1974, was het eerste commerciële album ooit opgenomen in een Amerikaanse gevangenis. Artiest Ike White zit als hij 19 jaar is levenslang vast voor moord. Nog nooit eerder vertoond archiefmateriaal brengt de reis van White in kaart, van gevangenis tot het leven als vrij man, en een daaropvolgende heruitvinding van zichzelf als artiest, genaamd David Maestro.

Met Ike White - a.k.a. David Ontiveros, a.k.a. David White, a.k.a. David Maestro - weet je nooit precies waar je aan toe bent. Tijdens de documentaire verschuift je beeld constant over wie deze man nu precies was; een geniaal muzikant, een rokkenjager of charlatan?

Regie: Daniel Vernon

Helmut Boeijen over 'The Changin' Times of Ike White'

'Volgens kenners had hij de potentie om de nieuwe Jimi Hendrix te worden, die toen net was overleden. Een virtuoze gitarist. Multi-instrumentalist zelfs. Soulvolle zanger, begenadigde songschrijver en muzikant met een geheel eigen visie bovendien. Één probleem: optreden kon niet. Ike White zat achter de tralies, in de beruchte San Quentin-gevangenis. Veroordeeld tot levenslang vanwege de moord op een winkelmedewerker.

The Changin’ Times of Ike White (79 min.) ontrukt deze grillige artiest, die halverwege de jaren zeventig vanuit de gevangenis debuteerde met de elpee Changin’ Times, aan de vergetelheid. Als het leven anders was gelopen, had hij wellicht de status van generatiegenoten als Hendrix, Sly Stone of Stevie Wonder (met wie White kortstondig samenwerkte) kunnen verwerven. Zo zou het niet lopen, al kwam hij zowaar nog wel vrij: op 5 februari 1978 openden de gevangenisdeuren zich voor hem. Na veertien jaar eindigde Ike’s detentie, maar niet lang daarna verdween hij volledig uit beeld.

Regisseur Daniel Vernon gaat op zoek naar de man die na zijn gevangenschap een andere naam aannam en ontrafelt met de geliefden en kinderen die hij heeft achtergelaten het uiteindelijk toch tamelijk tragische levensverhaal van rasmuzikant, vrouwenverslinder en ‘zijn eigen grootste vijand’ Ike White. Hij kan daarbij een beroep doen op ’s mans privé-archief en heeft enkele cruciale gebeurtenissen uit zijn leven bovendien met animaties verbeeld.

Ike bleef weg lopen voor zijn verleden, luidt op basis daarvan de conclusie. Voor zichzelf ook, waarschijnlijk. Zonder ooit een klassieker als Hey Joe of Purple Haze achter te laten. Alleen beduimelde geluidsopnames, talloze rekwisieten en herinneringen, heel veel herinneringen. Aan een man met vele gezichten, die zijn potentieel nooit helemaal waarmaakte.'

Meer documentairerecensies en tips? Abonneer je op de 2Doc Weekly; de nieuwsbrief die elke zondagochtend in je mailbox valt.

Helmut Boeijen