2Doc:

Lots of Kids, a Monkey and a Castle

VPRO

Julita Salmerón had maar drie wensen: ze wilde graag veel kinderen, een aapje en een kasteel. En wonder boven wonder kreeg ze ze alle drie. Alleen niet alle geluk blijft, want als de crisis in 2008 toeslaat, moet ze haar kasteel opgeven.

De excentrieke, tachtigjarige, Julita woont samen met haar man in een kasteel waar elke hoek en nok gevuld is met spullen. 'Want', zegt Julita, 'als je spullen weggooit, sta je een deel van jezelf af.'

Ergens tussen al die zooi ligt een doos met botten van Julita's oma die werd geëxecuteerd tijdens de Spaanse Burgeroorlog. Haar zoon is tevens de regisseur: Gustavo. Hij wil koste wat het kost die doos met botten vinden. Het is het begin van een filmproces dat veertien jaar lang zou duren.

In die tussentijd legt hij ook vast hoe zijn vader en moeder aan de grond komen te zitten tijdens de economische crisis en het kasteel van de hand moet. Op dat moment komen alle zes de kinderen in beeld, met vereende krachten zullen zij de enorme verzameling spullen van hun moeder moeten ordenen.

Lots of kids, a monkey and a castle is een hartverwarmend familieportret vol eigenaardigheden, tegenstrijdigheden over de sporen van het verleden.

Regie: Gustavo Salmerón

Helmut Boeijen over de film

'Als jonge vrouw wilde ze een hele zwik kinderen, een aap en een kasteel, zo wil de familielegende. Al Julita’s dromen kwamen uit, maar niet helemaal op de manier die ze in gedachten had gehad. Lees meer...

Haar volwassen zoons en dochters stellen nu impertinente vragen over het verleden, die aap bleek uiteindelijk onhandelbaar en dat droomkasteel werd een ongelooflijk rommeltje en onbetaalbaar bovendien. En nu wil haar echtgenoot de excentrieke Julita ook al niet meer aanraken. Hij trouwde ooit een meisje van 53 kilo, zegt Antonio fijntjes. Tegenwoordig is hij getrouwd met een vrouw die bijna dubbel zoveel weegt.

In Lots of Kids, a Monkey and a Castle richt de Spaanse acteur Gustavo Salmerón z’n camera op zijn praatzieke moeder. Hij filmt en bevraagt haar in huiselijke kring, een onvervalst huishouden van Juan Piedra dat helemaal, he-le-maal, dichtgegroeid is met spullen. Door de financiële crisis dreigen Julita en haar man Antonio bovendien bankroet te gaan en wordt de vraag actueel hoe dit gigantische hoardershuis in godsnaam kan/moet worden ontruimd? En, een vraag die steeds terugkeert: waar zijn eigenlijk de botten gebleven van Julita’s grootmoeder, die werd geëxecuteerd tijdens de Spaanse burgeroorlog?

Veertien jaar lang maakte Gustavo opnames voor deze film waarvan zijn moeder in eerste instantie dacht dat die alleen voor de eigen familie zou worden. Wie zat er immers op haar verhaal te wachten? En zou dat dan niet goed gefilmd en gemonteerd moeten worden? Een gelikte, strak gestructureerde documentaire zou de plank in dit geval echter behoorlijk mis hebben geslagen. Bij Julita en haar rommelige entourage past een charmante warboel van een film. En die doet in de verte wel wat doet denken aan Grey Gardens, een documentaireklassieker over de buitenissige moeder en dochter Beale, die zich begin jaren zeventig hadden verschanst in een vervallen en vervuild landhuis.

Terwijl haar kinderen beginnen op te ruimen, leegt Julita in Lots Of Kids, A Monkey And A Castle vooral haar overvolle hart, waarvan waarschijnlijk nog nooit een moordkuil is gemaakt. Het is een vermakelijk tafereel, met een melancholieke ondertoon. Van een uitbundig leven dat ten volle is geleefd, maar nu toch echt zijn einde nadert.'

Familieperikelen meer