NCRV Dokument: Rotvos

Rotvos

NCRV

In 2002 werd de vos (Vulpes vulpes) wettelijk beschermd en werd een verbod op de jacht afgekondigd. De sluwe vos rook zijn kans. Niet langer gehinderd door jagers, doken de vossen al snel op bij plekken waar ze daarvoor niet kwamen.

Dit zorgde voor ophef bij jagers en boeren, maar ook bij natuurbeheerders. De beheerders gunden de vos een plek in de Nederlandse natuur, maar tegelijkertijd bedreigden de vossen de dieren die ze juist proberen te beschermen, zoals grutto's, lepelaars en de zeldzame korenwolf.

In 2006 ging de regering om voor de lobby van boeren en jagers, en mocht er weer op de vos worden gejaagd. Rotvos laat zien hoe ingewikkeld natuurbeheer in Nederland kan zijn en wat de rol is van de vos. De documentaire volgt het onderzoek naar de vos in het korenwolfreservaat in Limburg. Vossen worden daar met strikken en klemmen gevangen en vervolgens met een zendertje om hun nek weer uitgezet. Zo krijgen de biologen inzicht in hun territorium- en fouragegedrag. Een zelfde onderzoek is opgezet in het Noord-Hollandse Waterland waar de vos de beschermde weidevogels zou bedreigen.

Jan Musch en Tijs Tinbergen volgen in Rotvos vossenonderzoeker Jaap Mulder. Met state-of-the-art satelliettechnieken en zakcomputers volgt hij de bewegingen van de vossen. Hij doet veel veldwerk en is bij nacht en ontij te vinden in de Limburgse velden en de weides van Waterland. Met humor, diplomatie en passie laveert hij tussen de tegengestelde belangen van jagers, boeren en natuurbeheerders. Iedereen wil het beste voor de natuur, maar allemaal worstelen ze met de vraag wat nu het beste is voor de vos. Moet je de natuur haar gang laten gaan of is de balans toch al zoek? Moet je die balans in evenwicht brengen en zo ja, hoe doe je dat dan?

Gouden kalf

Rotvos won in 2009 het Gouden Kalf in de categorie Beste lange documentaire. Het juryrapport: “De documentaire Rotvos sleurt ons mee in het enthousiasme van de hoofdpersoon voor zijn onderzoeksonderwerp: de vos. Het is een film die achter een eenvoudige vormgeving een hoge mate van virtuositeit verbergt en ons tussen neus en lippen door laat kennismaken met de onvermijdelijke absurditeiten van het natuurbeheer in Nederland.”